Ο Χριστόφορος Περραιβός, κατά κόσμον Χριστόφορος Χατζηβασιλείου, υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες του Αγώνα του 1821, έχοντας συνδέσει άρρηκτα το όνομά του με την ιστορία της Ηπείρου και το Σούλι. Γεννημένος στις Πούρλες Πιερίας, ο Περραιβός σπούδασε στο Βουκουρέστι και τη Βιέννη, όπου ήρθε σε στενή επαφή με τον Ρήγα Φεραίο, αποτελώντας τον μοναδικό από τους συντρόφους του που επέζησε της σύλληψης και των διώξεων του 1797. Η δράση του δεν περιορίστηκε στον ιδεολογικό τομέα, αλλά επεκτάθηκε και στο πεδίο της μάχης, καθώς συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση στο Σούλι, στο Μεσολόγγι και σε άλλες περιοχές, ενώ το 1844 τιμήθηκε με τον βαθμό του υποστρατήγου από τον Όθωνα.
Ιδιαίτερη σημασία για την ιστοριογραφία της περιοχής έχει το έργο του «Ιστορία του Σουλίου και της Πάργας», το οποίο εξέδωσε για πρώτη φορά το 1803. Σε μια εποχή όπου οι πολιτικές ισορροπίες στην Ήπειρο ήταν εξαιρετικά ευαίσθητες, ο Περραιβός κατέγραψε αναλυτικά τους πολέμους του Αλή Πασά, την τοπογραφία του Σουλίου και τους ηρωικούς αγώνες των Σουλιωτών. Λόγω των κινδύνων που εγκυμονούσαν οι αποκαλύψεις του για την οθωμανική διοίκηση και την τοπική εκκλησιαστική ηγεσία, που συχνά βρισκόταν σε σύμπλευση με τις οθωμανικές βουλές, ο συγγραφέας αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει κρυπτογραφημένο όνομα στην υπογραφή του, φοβούμενος τις διώξεις.
Τα απομνημονεύματά του από την επανάσταση, που εκδόθηκαν το 1836, αποτελούν μέχρι σήμερα μια πολύτιμη, αν και συχνά αμφισβητούμενη ως προς την ακρίβεια των λεπτομερειών της, πηγή για τα γεγονότα της εποχής. Ο Περραιβός δεν δίστασε να καταγράψει τις ηρωικές πράξεις αλλά και τις προδοσίες που διαδραματίστηκαν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, προσφέροντας μια διεισδυτική ματιά στα ιστορικά γεγονότα που καθόρισαν την τύχη της Ηπείρου. Πέθανε πλήρης ημερών το 1863, αφήνοντας πίσω του μια πλούσια παρακαταθήκη που περιλαμβάνει επίσης τη βιογραφία του Ρήγα, αποδεικνύοντας τη διαρκή του αφοσίωση στο όραμα της εθνικής παλιγγενεσίας.