Με ένα ιδιαίτερο πρόγραμμα, προσαρμοσμένο στις γεωγραφικές προκλήσεις και τις δημογραφικές ανάγκες της περιοχής, γιορτάστηκε και φέτος η Ανάσταση σε ολόκληρη την Ήπειρο. Η παραδοσιακή εικόνα του «Χριστός Ανέστη» τα μεσάνυχτα αποτέλεσε την εξαίρεση και όχι τον κανόνα για την ηπειρωτική ύπαιθρο, καθώς η χρόνια έλλειψη ιερέων επέβαλε ένα διαφορετικό χρονοδιάγραμμα. Οι κάτοικοι των απομακρυσμένων κοινοτήτων, με το βλέμμα στραμμένο στο ρολόι, υποδέχθηκαν το Άγιο Φως αρκετές ώρες νωρίτερα, προκειμένου να καταστεί εφικτή η τέλεση της αναστάσιμης ακολουθίας σε όσο το δυνατόν περισσότερα σημεία.
Στους νομούς Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας, Άρτας και Πρέβεζας, οι καμπάνες ξεκίνησαν να ηχούν χαρμόσυνα ήδη από τις έξι το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου. Λόγω των τεράστιων αποστάσεων και του περιορισμένου αριθμού των κληρικών, πολλοί ιερείς κλήθηκαν να καλύψουν τις ανάγκες δύο, τριών ή και περισσότερων ενοριών την ίδια ημέρα. Αυτή η «μαραθώνια» προσπάθεια είχε ως αποτέλεσμα το «Δεύτε Λάβετε Φως» να ακουστεί σε πολλές ορεινές κοινότητες νωρίς το βράδυ, με την κορύφωση των εορτασμών στα περισσότερα χωριά να τοποθετείται γύρω στις εννέα. Ελάχιστες ήταν οι περιοχές που είχαν την πολυτέλεια να τηρήσουν το παραδοσιακό ραντεβού των μεσάνυχτων, καθώς η ανάγκη να μην παραμείνει καμία εκκλησία «βουβή» υπερίσχυσε του τυπικού ωραρίου.
Αυτή η κατάσταση, η οποία τείνει να παγιωθεί ως καθεστώς τα τελευταία χρόνια στην Ήπειρο, αναδεικνύει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ελληνική ύπαιθρος. Οι λιγοστοί πλέον κάτοικοι των χωριών –στην πλειονότητά τους άτομα τρίτης ηλικίας– δείχνουν αξιοσημείωτη προσαρμοστικότητα, αποδεχόμενοι τα νέα δεδομένα με κατάνυξη και υπομονή. Παρά τις οργανωτικές δυσκολίες και τον πραγματικό αγώνα δρόμου που καταβάλλουν οι ιερείς για να μεταφέρουν το Άγιο Φως σε κάθε γωνιά της περιοχής, το μήνυμα της ελπίδας και της Ανάστασης παραμένει αναλλοίωτο. Η ουσία της γιορτής φαίνεται πως υπερβαίνει τους δείκτες του ρολογιού, κρατώντας ζωντανή την παράδοση σε πείσμα των καιρών και της ερημοποίησης της υπαίθρου.
