Μια ιδιαίτερη ιστορία ενσωμάτωσης και πνευματικής αναζήτησης εκτυλίχθηκε στις Πέντε Εκκλησιές Παραμυθιάς, εκεί όπου η Πέγκυ Έβαρντ, έχοντας εγκαταλείψει το Βερολίνο για την ομορφιά της Θεσπρωτίας, αποφάσισε να κάνει το επόμενο βήμα στη ζωή της. Γοητευμένη από το φυσικό κάλλος του χωριού, η Πέγκυ επέλεξε να εγκατασταθεί μόνιμα στην Οσδίνα. Στην προσπάθειά της να ταυτιστεί πλήρως με την τοπική παράδοση και τους ανθρώπους του τόπου, πήρε την απόφαση να ασπαστεί την Ορθόδοξη πίστη, βαπτιζόμενη και λαμβάνοντας το όνομα Μαργαρίτα.
Η απόφαση αυτή δεν ήταν τυχαία, καθώς η ίδια εκμυστηρεύτηκε ότι κατά τη διάρκεια της εορτής των Θεοφανείων ένιωσε μια βαθιά εσωτερική φωτεινότητα που την ώθησε σε αυτό το πνευματικό ταξίδι. Οι λιγοστοί αλλά φιλόξενοι κάτοικοι του χωριού αγκάλιασαν τη Μαργαρίτα με ζεστασιά, οργανώνοντας γεύμα προς τιμήν της αμέσως μετά τη βάπτιση. Η κίνηση αυτή αναδεικνύει τους ισχυρούς δεσμούς συναλληλίας που αναπτύσσονται σε μικρές κοινωνίες, προσφέροντας ένα μήνυμα ελπίδας για την αναζωογόνηση των ερημωμένων ελληνικών χωριών μέσω της αρμονικής συνύπαρξης.
Η ίδια η Μαργαρίτα εξέφρασε τη συγκίνησή της για τη θερμή υποδοχή, δηλώνοντας πως νιώθει πλέον οργανικό κομμάτι του τόπου και εύχεται το χωριό να αποκτήσει ξανά ζωή. Οι συγχωριανοί της, από την πλευρά τους, την υποδέχτηκαν με λόγια αγάπης και σεβασμού, αναγνωρίζοντας την καλοσύνη της ψυχής της. Μέσα από την κολυμβήθρα, η Μαργαρίτα Έβαρντ ξεκινά μια νέα πορεία, έχοντας ως πυξίδα το φως της Ορθοδοξίας, σε έναν τόπο που την αποδέχτηκε ως δικό του παιδί.