Το 2026 αποτελεί μια κομβική χρονιά για το μέλλον της Θεσπρωτίας, θέτοντας επιτακτικά το ερώτημα για την πορεία της περιοχής. Ανατρέχοντας στις τελευταίες δεκαετίες, διαπιστώνουμε μια σειρά από χαμένες ευκαιρίες, όπως η απουσία περιφερειακού δρόμου στην Ηγουμενίτσα μετά την Εγνατία Οδό, η έλλειψη σιδηροδρομικής σύνδεσης με το λιμάνι και η αποτυχία εδραίωσης ενός ισχυρού ακαδημαϊκού πόλου, παρά τις προοπτικές που προσέφερε το κτίριο του Ξενία. Η έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού και οι διαδοχικές πολιτικές αστοχίες έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση στασιμότητας που επηρεάζει κάθε πτυχή της τοπικής οικονομίας.
Οι συνέπειες αυτών των επιλογών είναι σήμερα ορατές στο ΒΙΟΠΑΘΕ της Παραμυθιάς, το οποίο παραμένει ανεκμετάλλευτο, στην απαξίωση του λιμένα Ηγουμενίτσας που οδηγήθηκε σε ιδιωτικοποίηση, καθώς και στο υποβαθμισμένο τελωνείο Μαυροματίου και το κλείσιμο του στρατοπέδου Φιλιατών. Αντί για έναν ολοκληρωμένο αναπτυξιακό σχεδιασμό, η περιοχή φαίνεται να εγκλωβίζεται σε προσωρινές λύσεις και υποσχέσεις, ενώ η απουσία μιας ενιαίας στρατηγικής που να θέτει το λιμάνι στο επίκεντρο της τοπικής ανάπτυξης καθιστά το μέλλον δυσοίωνο.
Η πορεία προς το 2050 απαιτεί άμεση αφύπνιση και ουσιαστικές αποφάσεις, καθώς η συνεχιζόμενη αδράνεια σε συνδυασμό με το δημογραφικό πρόβλημα και τις ευρύτερες κοινωνικοοικονομικές κρίσεις μπορεί να οδηγήσει σε μη αναστρέψιμη παρακμή. Δεν πρόκειται για ζήτημα μοίρας, αλλά για το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών. Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: υπάρχει το όραμα και η διάθεση για ένα πραγματικό master plan που θα αναδείξει τη Θεσπρωτία, ή θα συνεχίσουμε να αναρωτιόμαστε για τα αίτια της υποβάθμισης όταν θα είναι πλέον πολύ αργά;