Η γιορτή του Αγίου Γεωργίου κατέχει ξεχωριστή θέση στην παράδοση της Θεσπρωτίας, συνδέοντας άρρηκτα τη λαϊκή ευσέβεια με τα ήθη και τα έθιμα των κατοίκων της περιοχής. Ο Μεγαλομάρτυρας, ο οποίος υπήρξε ρωμαίος αξιωματικός και εντέλει τροπαιοφόρος της πίστης, τιμάται ιδιαίτερα από τους κτηνοτρόφους, αλλά και από τους απογόνους των Μικρασιατών προσφύγων που μετέφεραν την αγάπη τους για τον Άγιο στις νέες τους πατρίδες, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη της Καππαδοκίας.
Στη Νέα Σελεύκεια, η παράδοση των καβαλάρηδων αποτελεί ένα ζωντανό αποτύπωμα του παρελθόντος, καθώς οι πρόσφυγες από το Ανεμούριο της Μικράς Ασίας μετέφεραν το έθιμο πριν από έναν αιώνα. Οι πιστοί ακολουθούν τους ιππείς που ξεκινούν από τον ναό του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος χτίστηκε στη θέση παλαιότερων προσφυγικών κατοικιών, προσφέροντας μια συγκινητική εικόνα που ενώνει το σήμερα με τις αλησμόνητες πατρίδες.
Αντίστοιχες εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στα Σύβοτα, όπου οι ιππείς μεταφέρουν την ιερή εικόνα από τον κεντρικό ενοριακό ναό σε γραφικό εξωκλήσι στην ευρύτερη περιοχή, καθώς και στο Μαυρούδι Ηγουμενίτσας, όπου η λιτανεία με άλογα καθιερώθηκε ως αναπόσπαστο κομμάτι του εορτασμού. Αυτές οι θρησκευτικές εκδηλώσεις της άνοιξης αποτελούν ύμνο στη χαρά και την αναστάσιμη ελπίδα, υπενθυμίζοντας σε όλους την ανάγκη για ψυχική ανδρεία και πίστη, ακολουθώντας το παράδειγμα του Αγίου Γεωργίου.
