Οι έννοιες που εισήγαγε ο Αριστοφάνης, ο «σπουδαρχίδης» και ο «μισθαρχίδης», παραμένουν εντυπωσιακά επίκαιρες στην τοπική πολιτική σκηνή της Θεσπρωτίας. Ο πρώτος περιγράφει εκείνον που αναζητά το αξίωμα μόνο για τη δική του προβολή, ενώ ο δεύτερος τον πολιτικό που αντιμετωπίζει τη δημόσια θέση ως ένα εξασφαλισμένο επάγγελμα και πηγή προνομίων. Δυστυχώς, παρατηρούμε πολλούς να εμφανίζονται στο προσκήνιο μόνο κατά τις προεκλογικές περιόδους, «θυμούμενοι» τα προβλήματα του τόπου, ενώ στην πραγματικότητα εστιάζουν αποκλειστικά στη δική τους επαγγελματική αποκατάσταση μέσα από διαδοχικές θέσεις ισχύος.
Στη Θεσπρωτία, ο νομός αντιμετωπίζει κρίσιμα ζητήματα, όπως η οικονομική στασιμότητα, οι ελλιπείς υποδομές και η υποβάθμιση της υγείας. Παρά την ανάγκη για ουσιαστικό έργο και σχέδιο, διαπιστώνουμε ότι η πολιτική συχνά περιορίζεται σε παρασκηνιακές ζυμώσεις, πρόσκαιρες συμμαχίες και «μεταγραφές» μεταξύ παρατάξεων, με μοναδικό κριτήριο την κατοχή μιας θέσης. Οι ιδεολογικές διαφορές παραμερίζονται μπροστά στο προσωπικό συμφέρον, μετατρέποντας τη δημόσια διοίκηση σε ένα πεδίο όπου η προσφορά αντικαθίσταται από την προσπάθεια διατήρησης του ρόλου τους.
Οι πολίτες έχουν πλέον την κριτική ικανότητα να διακρίνουν ποιοι πραγματικά ενδιαφέρονται για την πρόοδο του τόπου και ποιοι αναζητούν απλώς μια νέα καρέκλα. Η πολιτική ευθύνη δεν μετριέται με τον αριθμό των αξιωμάτων, τις φωτογραφίσεις σε εκδηλώσεις ή τις αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά από το απτό κοινωνικό αποτύπωμα και τη λύση των προβλημάτων της καθημερινότητας. Είναι ώρα οι ψηφοφόροι να αναρωτηθούν ποιος στέκεται πραγματικά δίπλα τους και ποιος εξυπηρετεί αποκλειστικά την προσωπική του πορεία, επιλέγοντας πρόσωπα με όραμα και όχι εκείνους που αναζητούν την επόμενη έμμισθη θέση.
