Οι ηρωικοί Σουλιώτες διακρίνονταν για τη βαθιά τους θρησκευτικότητα, η οποία αποτυπωνόταν έντονα στην καθημερινότητα και στον αγώνα τους. Κεντρικό σημείο αναφοράς για την κοινότητα αποτελούσε ο επιβλητικός ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος σήμερα σώζεται μόνο σε ερείπια. Η αναστήλωση αυτού του χώρου αποτελεί ηθική επιταγή για την ιστορική μνήμη, καθώς το έδαφος αυτό είναι ποτισμένο με το αίμα και τις θυσίες των αγωνιστών που πάλεψαν για τη λευτεριά.
Η σημαία του Σουλίου έφερε ως σύμβολο τον Άγιο Γεώργιο, τον ελευθερωτή των αιχμαλώτων, πλαισιωμένο από τον σταυρό της Ορθοδοξίας, δάφνη και το ιστορικό τρίπτυχο «Ελευθερία, Θρησκεία, Πατρίς». Τον Οκτώβριο του 1820, ο Μάρκος Μπότσαρης ύψωσε το λάβαρο αυτό ως σύμβολο αντίστασης απέναντι στις επιθέσεις του Αλή Πασά. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι η Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας είχε δωρίσει σημαία στον Τούσια Μπότσαρη, η οποία απεικόνιζε τον Άγιο Γεώργιο και τον Άγιο Δημήτριο, φέροντας την επιγραφή «Απόγονοι Πύρρου». Αυτή η ιστορική σημαία συνόδευσε τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» κατά την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου.
Ο παλμός της πίστης αποτέλεσε τον κινητήριο μοχλό των Σουλιωτών, ενισχύοντας το ηθικό τους στις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας. Από τον δαυλό του καλόγερου Σαμουήλ μέχρι τα ερείπια του Κουγκίου, ο τόπος αυτός παραμένει ιερός, φωτισμένος από το φως της Ορθοδοξίας και του εθνικού ιδεώδους. Το Σούλι διατηρεί μέχρι σήμερα την αίγλη του, καθώς οι κάτοικοί του κατάφεραν να συνδυάσουν άρρηκτα τα θρησκευτικά, εθνικά και ανθρωπιστικά ιδεώδη, καθιστώντας τον τόπο τους σύμβολο ανίκητο και άπαρτο στη συνείδηση του ελληνισμού.