Σε κατάσταση απόγνωσης βρίσκεται ο νομός Θεσπρωτίας, με την ανεργία να οδηγεί τους νέους σε αναζήτηση εργασίας μακριά από τον τόπο τους. Πολλά χωριά της περιοχής έχουν περιέλθει σε πλήρη μαρασμό, θυμίζοντας ερημωμένα τοπία, ενώ το κλείσιμο υπηρεσιών όπως τα ταχυδρομεία και τα τραπεζικά υποκαταστήματα δυσχεραίνει καθημερινά τη ζωή των ηλικιωμένων, ειδικά στις ορεινές περιοχές της Μουργκάνας και του Σουλίου. Η απουσία πανεπιστημιακής παρουσίας στην Ηγουμενίτσα και η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού, σε συνδυασμό με το κλείσιμο του στρατοπέδου Φιλιατών, δημιουργούν ένα κλίμα αβεβαιότητας για το μέλλον της τοπικής κοινωνίας.
Οι παραγωγικές τάξεις του νομού, και συγκεκριμένα οι γεωργοί και οι κτηνοτρόφοι, δίνουν άνισο αγώνα για την επιβίωσή τους μέσα σε ένα περιβάλλον οικονομικής πίεσης. Την ίδια στιγμή, καίρια οδικά έργα, όπως ο περιφερειακός της Ηγουμενίτσας και η οδική σύνδεση του λιμανιού με το Τελωνείο Μαυροματίου, παραμένουν στάσιμα, επηρεάζοντας αρνητικά την αναπτυξιακή πορεία. Παράλληλα, ο κλάδος των ιχθυοκαλλιεργειών στερείται την απαραίτητη κρατική υποστήριξη σε υποδομές, γεγονός που περιορίζει τις προοπτικές εξέλιξης ενός από τους σημαντικότερους πυλώνες της οικονομίας της περιοχής.
Τα προβλήματα επεκτείνονται και στον τομέα της δημόσιας υγείας, καθώς το νοσοκομείο Φιλιατών αντιμετωπίζει χρόνιες ελλείψεις τόσο σε εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό όσο και σε σύγχρονο ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό. Η Θεσπρωτία έχει άμεση ανάγκη από ουσιαστικά έργα υποδομής που θα διευκολύνουν την καθημερινότητα των πολιτών και θα τονώσουν τον τουριστικό τομέα. Η κραυγή αγωνίας των κατοίκων είναι σαφής: η κεντρική εξουσία οφείλει να παρέμβει άμεσα με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για να ανακοπεί το κύμα της πληθυσμιακής ερήμωσης και να τεθούν οι βάσεις για την ανάπτυξη της ακριτικής αυτής περιοχής.