Οι παλιές πέτρινες και τσιμεντένιες βρύσες που κοσμούν την παλιά εθνική οδό Ηγουμενίτσας – Ιωαννίνων βρίσκονται σήμερα σε κατάσταση πλήρους εγκατάλειψης. Πριν από την κατασκευή της Εγνατίας Οδού, τα σημεία αυτά αποτελούσαν πολύτιμους σταθμούς για τους ταξιδιώτες, προσφέροντας δροσιά και μια ανάπαυλα στη διαδρομή τους. Πλέον, η εικόνα είναι αποκαρδιωτική, καθώς οι βρύσες έχουν καλυφθεί από αγριόχορτα, κλαδιά δέντρων και απορρίμματα, ενώ το νερό έχει σταματήσει να ρέει από τις κρήνες τους.
Η ιστορική και πολιτιστική σημασία αυτών των κατασκευών για τη Θεσπρωτία είναι τεράστια, καθώς αποτελούν μαρτυρίες μιας άλλης εποχής. Παλαιότερα, οι βρύσες δεν ήταν απλώς πηγές ύδρευσης, αλλά κεντρικά σημεία αναφοράς για την τοπική κοινωνία. Εκεί οι γυναίκες των χωριών συναντιούνταν, επικοινωνούσαν και αντάλλασσαν νέα, ενώ οι βρύσες συνδέθηκαν άρρηκτα με παραδόσεις, εορταστικά έθιμα και γαμήλιες τελετές, όπως το τελετουργικό της μεταφοράς του πρώτου νερού από τη νέα νύφη. Επιπλέον, αποτέλεσαν διαχρονικά σημεία κοινωνικοποίησης, όπου γεννήθηκαν έρωτες και αναπτύχθηκαν ισχυροί ανθρώπινοι δεσμοί.
Η τουριστική ανάδειξη της περιοχής θα μπορούσε να περάσει μέσα από τον καθαρισμό και την επαναλειτουργία αυτών των πετρόχτιστων στολιδιών, που αποτελούν κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης. Η συντήρησή τους δεν είναι μόνο μια κίνηση σεβασμού προς την πολιτιστική κληρονομιά, αλλά και μια πρακτική λύση για τη δημιουργία χώρων προσωρινής αναψυχής για τους σημερινούς επισκέπτες. Είναι επιτακτική ανάγκη να διασωθούν όσες βρύσες έχουν απομείνει, ώστε να μην χαθεί οριστικά ένα σημαντικό κομμάτι της ταυτότητας και της ιστορίας του τόπου μας.