Ενώ η συζήτηση για την ανάπτυξη της «βαριάς βιομηχανίας» του τουρισμού και την προσέλκυση επισκεπτών υψηλού επιπέδου βρίσκεται στο προσκήνιο, η πραγματικότητα σε δημοφιλείς προορισμούς απέχει σημαντικά από τις εξαγγελίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η παραλία Ζάβια στα Σύβοτα της Θεσπρωτίας, όπου οι βασικές υποδομές λάμπουν δια της απουσίας τους, δημιουργώντας έντονα προβλήματα σε κατοίκους και λουόμενους.
Παρά το γεγονός ότι οι χώροι του αιγιαλού μισθώνονται κανονικά για ομπρελοκαθίσματα και τα έσοδα για το Δημόσιο και τους αρμόδιους φορείς είναι εξασφαλισμένα, οι κοινόχρηστες υποδομές παραμελούνται. Στην παραλία δεν υπάρχουν δημόσιες ντουζιέρες ούτε τουαλέτες για το κοινό, με αποτέλεσμα όσοι επιλέγουν το ελεύθερο τμήμα ή δεν επιθυμούν να εξυπηρετηθούν από το τοπικό beach bar να αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες.
Την ίδια στιγμή, το σκηνικό συμπληρώνει ένα παλαιό, εγκαταλελειμμένο κτίσμα κοντά στην ακτή, το οποίο παραμένει αναξιοποίητο παρότι έχει κινηθεί διαδικασία κατεδάφισης. Ο χώρος έχει μετατραπεί σε εστία συγκέντρωσης απορριμμάτων και καλαμιών, πλήττοντας την εικόνα μιας από τις σημαντικότερες τουριστικές βιτρίνες της Ηπείρου, όπου η έλλειψη βασικών υποδομών αναδεικνύει σοβαρά ζητήματα τουριστικής πολιτικής και δημόσιας υγιεινής.
