Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας των Βελλιανιτών αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ιερά κειμήλια και σημεία αναφοράς για το νησί των Παξών. Η ιστορία της συνδέεται άμεσα με τη μεταφορά της από τη Βέλλιανη Παραμυθιάς, έπειτα από τον διωγμό που υπέστη η περιοχή από τους Τούρκους μετά το αποτυχημένο επαναστατικό κίνημα του Διονυσίου του Φιλοσόφου το 1611. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους για να αποφύγουν τον εξισλαμισμό, με τους περισσότερους να εγκαθίστανται στους Παξούς και να λαμβάνουν το επώνυμο Βελλιανίτης.
Στους Παξούς, οι πρόσφυγες από τη Βέλλιανη ανέπτυξαν έντονη δραστηριότητα, διακρίθηκαν στα γράμματα και τις επιστήμες και κατέλαβαν σημαντικές θέσεις στην τοπική κοινωνία. Αρχικά κατοίκησαν στην τοποθεσία Κουκούλι και αργότερα στον συνοικισμό Βελλιανιτάτικα, όπου έχτισαν την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, η οποία εγκαινιάστηκε το 1835. Παράλληλα, αγόρασαν το νησί της Παναγίας και ανήγειραν εκεί ναό, όπου τοποθέτησαν την ιστορική εικόνα που είχαν φέρει μαζί τους από την Ηπειρωτική γη.
Η παράδοση και οι θρησκευτικές εκδηλώσεις γύρω από την εικόνα παραμένουν ζωντανές μέχρι σήμερα στο Ιόνιο νησί. Ανήμερα του Δεκαπενταυγούστου, οι Παξινοί ετοιμάζουν τον παραδοσιακό ζωμό από μοσχάρι που μοιράζεται σε όλους τους προσκυνητές. Επιπλέον, η εικόνα λιτανεύεται την περίοδο του Πάσχα, τη λεγόμενη λατανία της Νέας Δευτέρας, όταν μεταφέρεται με καΐκι από το νησάκι της στους Παξούς, όπου και παραμένει για 22 ημέρες προς ευλογία των πιστών.
