Οι παραδοσιακές ιστορίες της Βάβως ζωντανεύουν τις μνήμες από τον εορτασμό του Δεκαπενταυγούστου στη Γλυκή του Αχέροντα, μεταφέροντας τον αναγνώστη σε άλλες εποχές. Η διαδρομή προς το πανηγύρι της Παναγίας αποτελούσε μια ξεχωριστή ιεροτελεστία, με τους συγγενείς και τους κουμπάρους να στολίζουν την καρότσα του φορτηγού με χράμια και κασελάκια γεμάτα ψιλικά. Τα κορίτσια ταξίδευαν με παντόφλες για να προστατεύσουν τα καλά τους ρούχα, προγραμματίζοντας να φορέσουν τα ψηλοτάκουνα λουστρίνια παπούτσια τους μόλις έφταναν στον προορισμό τους, γεμάτα νεανικό ενθουσιασμό και όνειρα.
Στα χωριά Γλυκή και Ποταμιά, το πανηγύρι του καλοκαιριού συνοδευόταν από ασταμάτητο τραγούδι, χορό κάτω από τα πλατάνια και ατόφια διασκέδαση. Ο ποταμός Αχέροντας χάριζε δροσιά και μοναδικές στιγμές γύρω από το γραφικό εκκλησάκι με τα αρχαία μωσαϊκά. Κάτω από τον ίσκιο των δέντρων, οι ζυγιές των οργάνων έπαιζαν παραδοσιακούς σκοπούς, ενώ οι μερακλήδες έρμαια της συγκίνησης έorταζαν μαζί με τις μητέρες τους, δημιουργώντας εικόνες βαθιάς ανθρωπιάς και παράδοσης που παραμένουν αναλλοίωτες στη μνήμη.
Παρά το γεγονός ότι ο τόπος έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων και η σύγχρονη πραγματικότητα έχει επηρεάσει τον παρθενικό χαρακτήρα του ποταμού, η μνήμη και η ελπίδα παραμένουν ζωντανές. Οι ξενιτεμένοι επιστρέφουν με τον ήχο του κλαρίνου να ξυπνά τον πόνο και τη νοσταλγία για τα ξένα, ενώ η φιγούρα της Μεσίτρας Παναγίας συνεχίζει να αποτελεί το σταθερό σημείο αναφοράς. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά, οι θύμησες αυτές αποτελούν πολύτιμα κομμάτια μιας άλλης εποχής, γεμάτης αθωότητα, γλέντια και αυθεντικά συναισθήματα.
