Η Θεσπρωτία, ένα τμήμα της αρχέγονης Ελλάδας σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, διαθέτει μια πλούσια ιστορία καθώς κατοικείται από ανθρώπους εδώ και περισσότερα από 100.000 χρόνια. Παρά τη σπουδαιότητά της, η περιοχή υστερεί συχνά σε αρχαιολογικές έρευνες και ανακαλύψεις, ιδιαίτερα στα αποκαλούμενα χωριά της Μουργκάνας. Στις 14 Ιουλίου 1993, ωστόσο, κατά τη διάρκεια εργασιών διάνοιξης δρόμου στο Κεφαλοχώρι Θεσπρωτίας, ήρθε στο φως ένας σημαντικός αρχαίος κιβωτιόσχημος τάφος, έπειτα από την υποχώρηση τμήματος μιας εκ των καλυπτηρίων πλακών του.
Πρόκειται για έναν οικογενειακό τάφο με εσωτερικές διαστάσεις 1,96 επί 0,96 μέτρα, ο οποίος ακολουθεί τον τυπικό τύπο και μέγεθος των κιβωτιόσχημων τάφων της περιόδου στη Θεσπρωτία. Τα κάθετα τοιχώματά του αποτελούνται από τέσσερις ασβεστολιθικές πλάκες, ενώ για την κάλυψή του χρησιμοποιήθηκαν τρεις παρόμοιες πλάκες. Στο εσωτερικό του μνημείου εντοπίστηκαν συνολικά έξι ταφές, οι οποίες ήταν καύσεις. Από αυτές, οι πέντε είχαν τοποθετηθεί σε πήλινα τεφροδόχα αγγεία και η μία σε λίθινη τεφροδόχο που είχε το σχήμα ναΐσκου.
Οι ταφές συνοδεύονταν από 43 πήλινα αγγεία και πλήθος εντυπωσιακών μεταλλικών αντικειμένων και κτερισμάτων. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν τα χρυσά νεκρικά στεφάνια σε σχήματα σφενδάμου, βελανιδιάς και μυρτιάς, τα μοναδικά ενώτια με τη μορφή λυγκός, καθώς και σιδερένια εγχειρίδια και αιχμές δοράτων. Ο συγκεκριμένος οικογενειακός τάφος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά λίγο πριν το 2000 π.Χ., ενώ η χρήση του συνεχίστηκε για περισσότερο από έναν αιώνα, φτάνοντας δύο ή και τρεις γενιές μετά την καταστροφή της Ηπείρου από τους Ρωμαίους το 167 π.Χ.
